بایگانی | پاکستان RSS feed for this section

مختصری از زندگینامه امام ابوالاعلی مودودی

4 سپتامبر
امام ابوالاعلي مودودي در سوم ماه رجب سال 1321 هجري قمري در خانواده‌اي مذهبي در شهر اورنگ آباد هندوستان ديده به جهان گشود. پدر و وي‌سيد احمد حسن مودودي به كار نويسندگي و روزنامه‌نگاري اشتغال داشت. ابوالاعلي تا سن 9 سالگي دروس مقدماتي صرف، نحو، منطق و قرائت را نزد پدر بزرگوارش آموخت، آنگاه در مدرسه فوقانيه اورنگ آباد نزد اساتيد بزرگوار به خواندن تفسير، حديث، فقه، اصول فقه، رياضي، منطق و ادبيات عرب در سطح عالي مشغول شد و هنگامي كه 15 سال بيشتر نداشت بهره‌اي كافي از اين علوم داشت. وي سپس به همراه پدرش به شهر حيدرآباد رفت و در آنجا كتاب «المرآه الجديده» را از عربي به اردو ترجمه نمود. ابوالاعلي 17 ساله بود كه پدرش را از دست داد. مدتي بعد وي به سردبيري روزنامه «تاج» در شهر جبلپور هند رسيد. امام ابوالاعلي در اين سال به مطالعه كتب علمي كه به زبان انگليسي نوشته شده بود پرداخت.
وي در سال 1300 هجري شمسي به دهلي رفت، ابتدا سردبيري روزنامه «مسلم» و سپس روزنامه «الجمعيت» را كه هر دو از نشريات جمعيت علماي هند بودند عهده‌دار گرديد.
پس از اين كه در سال 1301 هجري شمسي اين روزنامه‌ها توسط دولت توقيف شدند وي بنا به پيشنهاد مولانا محمدعلي جوهر و مولانا احمد سعيد سردبيري روزنامه‌هاي «همدرد» و « الجمعيت» را برعهده گرفت.
وي در سال 1306 هنگامي كه فقط 24 سال داشت كتاب ارزشمند « جهاد در اسلام» را به رشته تحرير درآورد و كمي بعد از آن رساله «دينيات» خود را به دست چاپ سپرد.
وي كه به دليل كارهاي زياد از سردبيري روزنامه « الجمعيت» استعفا داده بود در سال 1311 مديريت ماهنامه ارزشمند « ترجمان القرآن» را برعهده گرفت. وي در اين ماهنامه اصول اعتقادي اسلام راستين را به شيوه‌اي جذاب بيان نموده و برتري اسلام را بر مكاتب ساختگي و بي‌اساس شرقي و غربي به اثبات رساند. امام مودودي با وجودي كه با حكيم شرق زمين علامه اقبال لاهوري ارتباط مكاتباتي داشت ولي تا سال 1316 او را نزديك ملاقات نكرده بود. در اين سال بود كه در لاهور، آنها طي ملاقاتي، از نزديك به تبادل افكار و آراء پرداختند و چندي بعد امام مودودي بنا به پيشنهاد علامه اقبال به لاهور نقل مكان فرمود .
از اين سال تا سال 1320 وي كتب چندي از جمله: « مسلمان و كشمكشهاي سياسي موجود»، « تجديد و احياي دين» و « عبادتهاي اسلامي» را تاليف نمود. وي آنگاه براي اينكه بتواند بهتر اداي وظيفه كند و نقش موثر‌تري در جامعه اسلامي ايفا نمايد و با انسجام بيشتري بسوي تحقق بخشيدن به آرمانهايش گام بردارد، نهضت « جماعت اسلامي» را تاسيس نمود.
او در سال 1322 تاليف يكي از بزرگترين آثارش يعني تفسير ارزشمند « تفهيم القرآن» را آغاز نمود كه كار تاليف اين تفسير مهم تا سال 1351 ( به مدت 29 سال) بطول انجاميد.
امام مودودي در سال 1327 بدنبال فعاليتهايش در جهت اشاعه فرهنگ غني اسلام به همراه دو تن از يارانش زنداني گرديد و 19 ماه را در آنجا بسر برد.
وي براي بار دوم در سال 1322 به زندان افتاد و حكم اعدام وي و گروهي از يارانش صادر گرديد ولي بدليل اعترضات گسترده داخلي و بين‌المللي اين حكم به حبس ابد تخفيف يافت و بالاخره پس از 2 سال آزاد گرديد. بار سومي كه وي به زندان افتاد سال 1343 بود كه پس از مدتي آزاد گرديد.
امام مودودي پس از عمري تلاش و مبارزه خستگي ناپذير در راه ترويج و اشاعه فرهنگ والاي اسلامي و بيدار نمودن مردم و تاليف بيش از يكهزار جزوه و رساله و متجاوز از 140 كتاب نفيس و ارزشمند در زمينه‌هاي مختلف ديني، علمي، سياسي، اقتصادي و … در روز 31شهريور ماه سال 1358 هجري شمسي ديده از جهان فرو بست و بسوي خدايش شتافت.
روحش شاد، يادش گرامي و راهش پر رهرو باد.
منبع: نوگرا
Advertisements

گذری بر زندگی علامه اقبال لاهوری

22 اوت
محمد اقبال لاهوري، در سال 1877 در شهر سيالکوت پنجاب پاکستان، در خانواده اي از طبقه متوسط برهمنان معروف کشمير، چشم به جهان گشود. نياکان او دويست سال قبل از تولد وي به دين اسلام گرويده بودند و از آن روز به بعد اين خاندان به تدين و تصوف معروف گرديده بودند. پدر اقبال مردي متدين بود و علاقه شديدي به امور روحاني و تصوف داشت. محمد اقبال مراحل تحصيلات ابتدائي و مقدماتي و متوسطه را در زادگاه خود با موفقيت پشت سر گذاشت. اقبال براي کسب تحصيلات عالي تر رهسپار لاهور، مرکز استان پنجاب شد و در دانشکده دولتي آن شهر در رشته هاي فلسفه و ادبيات عرب و انگليسي تحصيل کرد و به اخذ مدرک ليسانس نائل آمد و سپس به اخذ درجه فوق ليسانس در فلسفه نايل گرديد و جوائزي دريافت کرد و بعد از آن به عنوان استاد تاريخ فلسفه و سياست در دانشکده شرقي لاهور منصوب شد و سپس کرسي استادي زبان انگليسي و فلسفه در دانشکده دولتي را احراز نمود.
وي در سال 1905 ميلادي عازم لندن شد و در دانشگاه کمبريج به تحصيل خود ادامه داد و از آنجا گواهينامه عالي در فلسفه و علم اقتصاد دريافت کرد. او از لندن به آلمان رفت و از دانشگاه مونيخ دکتراي فلسفه گرفت و سپس به لندن برگشت و در امتحان نهايي رشته حقوق شرکت کرد و در دو رشته اقتصاد و سياست تخصص حاصل نمود و در سال 1908 به وطن خود بازگشت. آنچه موجب شگفتي است اين است که اين نابغه، همه اين امتيازها را کسب نمود، درحالي که عمرش از 23 سال تجاوز نمي کرد و پس از بازگشت به شغل وکالت دادگستري مشغول شد، وي علاقه چنداني به اين شغل نداشت و اکثر اوقاتش را به نويسندگي و سرودن شعر صرف مي کرد.
دکتر اقبال در يکي از جلسات قصيده شکوه را سرود که در اين قصيده از زبان مسلمانان به دربار قاضي الحاجات از وضع و حال مسلمانان شکوه مي کند و سپس شعر ديگري تحت عنوان جواب شکوه سرود و از زبان حضرت الهي به مسلمين پاسخ داده و آن ها را بخاطر سستي و بي تفاوتي نسبت به امور دين مورد ملامت قرار داد. طنين اين شعر که از اسلوب جديدي برخوردار بود، در سطح منطقه پيچيد. پير و جوان مرد و زن آنرا حفظ نمود. اشعار ديگري تحت عنوان سرود ملي و سرود مسلمان سرود، اين دو شعر مانند ضرب المثل معروف گرديدند تا جايي که شعر اول او همواره در گردهمايي هاي عمومي مردم هند و شعر دوم در اجتماعات مسلمين قرائت مي شدند.
ديوان اشعار او به فارسي عبارت است از اسرارخودي، رموز بيخودي، پيام مشرق، پس چه بايد کرد اي اقوام شرق، مسافر، ارمغان حجاز، علاوه براين کتاب ها سخنراني هايي در دانشگاه کمبريج ايراد کرد که مورد توجه مشتشرقان و علماي فلسفه قرار گرفت. اکثر کتاب هايش به زبان هاي انگليسي، فرانسوي، آلماني، ايتاليايي و روسي ترجمه شده است. در سال 1930 کنفرانس سالانه مسلم ليگ در الله آباد تشکيل و دکتر اقبال به عنوان رئيس کنفرانس انتخاب شد وي در اين کنفرانس براي اولين بار فکر تشکيل کشور مستقل پاکستان را پيشنهاد داد. زماني که در لندن اقامت داشت از سوي کشورهاي اروپايي براي سفر به آن کشورها دعوت شد. چنانکه به اسپانيا و ايتاليا سفر کرد و در مادريد خطابه هايي در فن اسلامي ايراد نمود و براي اولين بار در تاريخ بعد از بيرون رانده شدن مسلمين از اسپانيا، در مسجد قرطبه نماز خواند و بر برکت آن اشک ريخت. وي احساس مي کرد اين مسجد به علت خالي بودن از نمازگذار و فضاي قرطبه بخاطر نشنيدن صداي روح بخش اذان با او شکايت و درد دل مي کند آنجا بود که قصيده رقت آميز و شاهکار ادبي جاويدان خود را تحت عنوان مسجد قرطبه سرود. اقبال با بيماريي هاي دست به گريبان بود که اين اواخر صاحب فراش و زمين گير شده بود ولي همواره زبانش با سرودن شعر جريان داشت و کتاب ها و مقالات را املا مي کرد و با دوستان و عيادت کنندگان در مورد قضاياي اسلامي و علمي بحث و گفتگو مي کرد.
چند روز قبل از وفاتش و حتي ده دقيقه قبل از وفاتش هم اشعاري سروده که از آنجمله
نشان مرد مومن با تو گويم
چو مرگ آيد تبسم بر لب اوست
سرانجام اين خورشيد که قلب ها را از حرارت و نور مملو ساخته بود قبل از طلوع آفتاب 21 آوريل سال 1938 برابر با اول ارديبهشت 1317 غروب کرد و دوستان و شاگردان و هواخواهان خود را داغدار نمود.
ويژگي ها و خصوصيات اخلاقي اقبال
1- اعتقاد راسخ به رسالت پيامبر و شيدايي و شيفتگي وي به رسول ا… بطوري که راز موفقيت خود و پايدراي در برابر مظاهر تمدن غرب را در ارتباط روحي با رسول ا.. مي داند و مي گويد يا رسول ا.. من هرچه دارم از محبت تو دارم.
مرا اين سوز از فيض دم تست
بتاکم موج مي از زم زم تست
شاعر در کتاب اسرار خودي ارزش ها و اصول بنيادي زندگي امت اسلام را برمي شمارد و از آن ميان ارتباط دائم امت را با نبي گرامي ذکر کرده و طبع شعري وي عنان اختيار را از وي سلب کرده به مدح و ثناي پيامبري پردازد.
در دل مسلم مقام مصطفي است
آبروي ما زنام مصطفي است
سراسر زندگي دکتر اقبال از عشق پيامبر بزرگ اسلام و شوق شهر او سرشار بود اما در آخر روزهاي زندگيش اين جام لبريز شد. هرگاه نام مدينه را مي شنيد اشک شوق بي اختيار از چشمانش جاري مي گشت او با جسم نحيف خود که مدت ها به امراض و بيماري ها مبتلا بود نتوانست به زيارت رسول(ص) مشرف شود اما با دل مشتاق و بي تاب خويش و نيز با اشعار شيرين و نيروي تخيل قوي بارها به فضاي شورانگيز حجاز پرواز کرد. او به پيشگاه رسول اکرم از خود و عصر خويش سخن به ميان آورد و هرآنچه دل، عشق، اخلاص وفايش مي خواست اظهار نمود.
او در عالم خيال به مکه و مدينه سفر مي کند اين سفر روحاني اقبال زماني صورت گرفت که عمرش از شصت سال متجاوز، قوايش ضعيف گشته بود در سني که مردم استراحت و يکسويي را ترجيح دهند او با اين پيري و بيماري به فرمان عشق گوش فرا داده منادي شوق را لبيک گفته است.
باين پيري ره يثرب گرفتم
نواخوان از سرور عاشقانه
چوآن مرغي که در صحرا سرشام
گشايد پر به فکر آشيانه
سحر با ناقه گفتم تيزتر رو
که راکب خسته و بيمار و پير است
قدم مستانه زد چندانکه گويي
به پايش ريگ اين صحرا حرير است
بيا اي نفس باهم بناليم
من و تو کشته نشان جماليم
دو حرفي بر مراد دل بگوييم
بپاي خواجه چشمان را بماليم
چه خوش بختي و خرم روزگاري
در سلطان به درويشي گشادند
اقبال در اين عالم سرود خوشبختي نيز از امت اسلام و ملت هند فراموش نمي کند و با لهجه اي صادقانه کلامي توانا در دل آن ها را بيان مي کند.
مسلمان آن فقير کج کلاهي
رميد از سينه او سوز آهي
دلش ناله چرا ناله نداند
نگاهي يا رسول ا… نگاهي
فقيرم از تو خواهم هرچه خواهم
دل کوهي فراش از برگ گاهم
مرا درس حکيمان دردسر داد
که من پرورده فيض نگاهم
شاعر در اينجا از دردهاي جسمي و روحي مي نالد و مي گويد يا رسول ا… يک نيم نگاهي از جانب تو داروي شفابخش بيماري هاي من خواهد بود از داروهاي تلخ و بدبو به ستوه آمده ام زيرا اين داروها با طبع لطيف من سازگار نيستند. علاج بيماري من کار پزشکان نيست، لذا مانند کودکان از تلخي دارو گريه مي کنم و نفس خود را به وسيله شکر و شيريني مي فريبم من مانند بوصيري طالب فرج و گشايش و طالب شفاعت هستم تا روزگار قبلي خود را بازيابم چون مهر تو بر گناهکاران امت بيش از مهر و گذشت مادر مهربان از خطاي فرزندان است.
آه از آن دردي که در جان و من است
گوشه چشم تو داروي من است
درنسازد يا دواها جان زار
تلخ و بويش بر مشامم ناگوار
کار اين بيمار نتوان برد پيش
من چو طفلان نالم از داروي خويش
تلخي او را فريبم از شکر
خنده ها در لب بدوزد چاره گر
چون بوصيري از کو مي خواهم گشود
تا به من بازآيد آن روزي که بود
مهر تو بر عاصيان افزون تر است
در خطابخشي چو مهر مادر است
خصوصيت و امتياز بارز ديگر استاد علاقه و اشتياق وي به معنويت، انس گرفتن با قرآن کريم است که در ساختار فکري او بيش از هر کتاب و استادي ديگر تاثير گذاشت و تا آخرين لحظات عمرش در درياي قرآن غوطه مي خورد و هربار با معنايي جديد و قدرت ايماني تازه اي خارج مي شد. او همواره مسلمين و غيرمسلمين را به تفکر در اين کتاب عجيب دعوت مي نمود و از آن ها مي خواست که در تمام ابعاد زندگي آن را راهنما و مشکل گشاي خويش قرار دهند.
او مسلمين را بخاطر روي گرداني از اين کتاب مورد سرزنش قرار داده و مي سرايد:
به آياتش ترا کاري جز اين نيست
که از ياسين او آسان بميري
علاوه بر قرآن از کتاب مثنوي معنوي مولانا جلال الدين رومي استفاده کافي و وافي برده است و او را به عنوان مربي و مرشد و استاد ياد مي کند و ارادت و احترام خاصي براي او قائل است. وي در سفري به افغانستان به آرامگاه شاعر معروف حکيم سنايي غزنوي که پس از مولانا جلال الدين رومي او را استاد خود در شعر و حکمت مي داند زيارت کرد و اشک از چشمانش جاري شد و شعري شيوا سرود. علامه در تصوف و عرفان معرفت و حکمت به عارفان و اولياي خدا امثال پير رومي و حکيم غزنوي اقتدا کرد و او همواره از خدا مي خواست همچون کلمات و شور و شوق پيرو مرشد و مرادش مولانا جلال الدين رومي به او هم عطا نمايد.
عطاکن شور رومي سوز خسرو
عطا کن صدق و اخلاص سنايي
چنان با بندگي در ساختم من
نه گيرم، گر مرا بخشي خدايي
اقبال در مسير رشد شخصيت خود تنها به تحقيق علمي و مطالعه کتاب اکتفا نکرد بلکه با سرچشمه همه علوم و فيوض رابطه داشت و در قسمت آخر شب از خواب برمي خاست و با خدايش مناجات مي کرد. از ديدگاه او اين لحظه هاي نيايش سحري بسيار گرامي بود و معتقد بود که اين ها سرمايه او سرمايه هر دانشمند و متفکر است که هيچ عالم و زاهد از آن مستغني نيست درضمن بيتي به زبان اردو مي گويد گرچه در معرفت مانند شيخ فريد الدين عطارو در حکمت مثل جلال الدين رومي و در علم و ذکاوت مثل امام محمد غزالي باشي اما بدان که بدون آه سحرگاهي هيچ چيز بدست نمي آيد به همين خاطر هميشه به اين عمل مواظبت مي کرد و اهميت مي داد بطوريکه در هواي سرد زمستان لندن که مانند تيغ برنده جسم انسان را مي  بريد هيچگاه اين رسم سحرخيزي را ترک نکرده است. در بيتي از خدا مي خواهد که خدايا هرچه را از من مي گيري بگير اما لذت ناله سحري را از من نگير.
مهمترين و بزرگترين محاسن اخلاقي او عزت نفس کرامت و قناعت وي مي باشد. او هيچگاه با تملق و چاپلوسي با اشعارش صاحبان زر و زور را مدح و ستايش نکرد. اقبال از آنجايي که به ارزش و کرامت خود آگاه بود خود را حامل پيام و ماموريت بزرگي مي دانست نه مداح و شاعري که به هر مناسبت شعر بسرايد و مداحي کند و شخصيت خود را زير سئوال ببرد چناکه در شعري به پيشگاه پيامبر(ص) از اينکه مردم او را شاعر غزل خوان مي دانند شکايت مي کند.
او تمام استعدادها و مواهب فکري خود را در اين راه صرف نمود که در جامعه مسلمين اعتماد به نفس، ايمان به رسالت خويش بلندپروازي و آزادي بيافريند. آنچه اقبال را از ديگران ممتاز مي کند اين است که قدرت شعري و ادبي خود را وقف رساندن رسالت و پيام اسلام گردانيد و از شعر به عنوان وسيله استفاده کرد. استاد شعرش را حامل پيام اسلام گردانيد و به اطراف عالم فرستاد. اين شعر دشت ها و کوه ها و شهرها و کشورها را زيرپا گذاشت و همچون سربازي از سپاهيان اسلام قلب ها و افکار را فتح نمود. امتي را بيدار کرد و در قلب او ايمان و حماسه و زندگي با شرافت و روح اسلام خواهي را مشتعل ساخت. ثمره شعر او به صورت کشور اسلامي به نام پاکستان مجسم گرديد اگر در جهان شعر موجب برپائي دولتي جديد گرديده همانا آن شعر اقبال است هيچ شاعري نمي شناسيم که شعر خود را براي هدفي والاتر مورد استفاده قرار دهد.
غيرت ديني و رگ مسلماني وي هرگز اجازه نمي داد درجايي که اسلام يا تعاليم و دستوراتش زير سئوال برود حضور يابد. يکبار از طرف حکومت بريتانيا به وي پيشنها شد که به سمت نايب شاه در آفريقاي جنوبي منصوب شود و رسم براين بود که زن نايب السلطنه در مراسم استقبال از مهمانان و ديدار با خارجي ها به همراه شوهرش بي حجاب شرکت کند. دکتر اقبال اين پيشنهاد را بشدت رد کرد و گفت اين نوعي اهانت به اسلام و فروختن کرامت و شرافت است. وقتي حکومت فرانسه از او خواست که از مستعمراتش در شمال آفريقا ديدن کند و همچنين از وي دعوت شد که از مسجد پاريس دين کند محمد اقبال ضمن رد اين دعوت گفت اين بهاي ناچيزي است در برابر ويراني و به آتش کشيدن دمشق.
وي در قصيده اي سران و رهبران مسلمانان را مورد انتقاد قرار مي دهد که دعوي اسلام دارند ولي هيچگونه ارتباط روحي با آن حضرت ندارند مي گويد من بيزارم از رهبراني که بارها به اروپا سفر مي کنند ولي اسلام ارتباطي با شما نداشته و شما را نمي شناسد.
او  سخني بر زبان مي آورد که نشانه ايمان عميق و غيرت اسلامي اوست مي گويد از اين شيوخ و اميران بعيد نيست که جبه ابوذر، پالتوي اويس قرني و چادر زهرا و گرامي ترين مقدسات را بفروشند و به عيش و نوش خود مصرف کنند.
منبع: گلستان اقتصاد

تصویر توهین آمیز و مأیوس کننده شیعه از اهل بیت

22 اوت
كتابهای اهل تشیع سیمایی از آنها (اهل بیت) ارایه می دهند كه به ایشان اشاره می نماید كه ائمه اهل بیت شجاعت و جرأت اظهار حق را نداشته اند كه با وجود علی شیر خدا آنها همواره از خطرترسان و هراسان بوده اند و از مصلحت اندیشی و حق پوشی كار می گرفته اند و از سلاح  “ تقیه  ” نه به عنوان سلاحی شخصی و موقتی بلكه به عنوان عبادت و وسیله ای برای نزدیك شدن به خدا استفاده می نموده اند.[1]
و آنها در صورت نیاز و بدون نیاز از آن كار می گرفته اند، و امت محمدی را از تعالیم حقیقی نبوت دور می نموده اند، همچنان كه دین را از عزت و پیروزی برای پرهیز از مواجه شدن با برخی از خطرات در این راه محروم می كرده اند، سیمای این امامان بزرگ را كه كتابهایی كه شیعیان در مورد مناقب و فضایل آنان تالیف نموده اند چنان به تصویر كشیده است كه هیچ فرقی از سیمای فرماسون و جمعیت اخوان الصفا.[2] و سازمانهای زیر زمینی و سری كه در كشورهای مختلف یافته می شود ندارد، وبا بررسیاین كتابها و اطلاع یافتن از آن روح بلند پروازی و قاطعیت و خطر پذیری برای اشاعه اسلام در وجود انسان پدید نمی آید، آن روحیه گرانبهایی كه  تاریخ و مجرای حوادث را در دوران های تاریك و اوضاع نا بسامانی كه در خلال چهارده قرن تاریخ اسلام پیش آمده تغییر داده است و تاریخ را مجبور كرده تا رخ و جهت تازه ای را اختیار نماید.و بر عكس این روایات تاریخی زیادی بر بلندی همت افراد بزرگ اهل بیت و جان فدایی آنها و علاقه شدید آنان برای متحد شدن مسلمین دلالت می نماید.
و از جمله روایت هایی كه براین دلالت دارد روایتی است از بابكی [3] یكی از یاران زید بن علی نقل شده است او می گوید: به همرا زید بن علی به سوی مكه حركت كردیم تا این كه نیمه شب شد و ثریا در جایش قرار گرفت گفت ای بابكی آیا این ستاره  «ثریا» را می بینی، آیا به نظر تو كسی می تواند آن رابگیرد؟ گفتم نه، گفت: سوگند به خدا كه دوست دارم دستم به آن آویخته بود و از آنجا به زمین بیافتم و تكه تكه شوم اما خداوند میان امت محمد سازش و صلح بر قرار نماید.[4]
نویسندگان امامی و كسانی كه شیعه بودن ائمه را تایید  می نمایند سیمای اهل بیت را چنان ترسیم می نمایند كه گویا در زندگی هدف و شغلی در زندگی جز گرفتن خلافت از دست غاصبان نداشتند و آنها از این كه خلافت به دست غاصبان و ستمگران افتاده بود خشمگین بودند و این چیزی بوده است كه آنها را به خود مشغول نمود و دغدغه خاطر و اندیشه حاكم بر فكر و روان آنها بوده است و با جامعه اسلامی معاصری كه با تلاشهای پدر بزرگشان و دعوت و تربیت و هدایت و رهنمود دینی او سامان یافته بود توجهی نداشتند و اهمیتی به آن نمی دادند و كاری با عبادت و زهد و راهنمایی كردن مردم به راههای حق و دعوت دادن خلق به سوی خدا نداشته اند.
اما تاریخی كه رنگ فرقه گرایی به خود نگرفته است سیمایی بسیار زیبا و در خور شأن آنها و شایان جایگاهی كه در دیانت و شرف منسوب بودن به پیامبر(ص) داشتند از آنها ترسیم نموده و ارائه داده است و اینك پاره هایی از آنچه در توصیف جعفر صادق بن محمد بن علی (رضی الله عنهم اجمعین) آمده بیان می كنیم:
مورخین می گویند: امام صادق چنین بود كه هدفش نیكو ووالا بود ودر طلب حقیقت از هر نوع هوا پرستی یا دنیا پرستی به دور بود او هرگز امری دنیوی را نجست و چیزی را نطلبید كه شهوت ها آن را فاسد كرده یا شبهات آن را فراگرفته بودند، بلكه او به دنبال حقایق روشن وواضح بود و حق را می جست و هیچ چیزی را با حق عوض نمی كرد [5]. امام مالك او را چنین توصیف می نماید:
“ من پیش جعفر بن محمد آمدم او همواره لبخند می زد هر گاه پیش او از پیامبر (ص) یاد می شد رنگش سبز و زرد می شد، من تا مدت مدیدی به نزد او رفت و آمد می كردم، هر وقت او را می دیدم حتماً به یكی از این سه كار مشغول بود: یا نمار می خواند و یا روزه بود و یا این كه قرآن می خواند، و هرگز ندیده بودم كه از پیامبر (ص) حدیث روایت نماید مگر این كه با وضوء بود، او سخن بیهوده نمی گفت و او از عبادتگذاران زاهد و خدا ترس بود.[6] روایت شده كه امام جعفر صادق فرمود: “ از خصومت و دشمنی در دین بپرهیزید زیرا مجادله و خصومت در دین شك بوجود می آورد و نفاق به جا می گذارد ”
این اخبار وروایتهای زیاد دركل به این اشاره می كنند كه امام صادق به شورش علیه حكام گرایش نداشته  است،‌چون براین عقیده نبود كه شورش به اقامه حق و شكست خوردن باطل می انجامد، زیرا هر كس  ازسران و بزرگان اهل بیت به بلندی همتی و بزرگواری و مشغول بودن به امور مهم نه پیش پا افتاده و به شهامت و پایمردی و ترجیح دادن دست بخشندگی بر دست گدایی متصف بودند  وآنها از حلم و بردباری وسیعی بر خوردار بودند و چون كوهها استوار وصبور بودند،‌و هر گاه كار جدی و حساس می شد و باید وارد معركه می شدند چون شیرهای غران وارد میدان نبرد می شدند كه آنچه شاعر اموی حطیه (م 59) گفته است بر آنها صدق پیدا می نماید و در حقیقت به جای كسانی كه این شعر رسا كه سزاوار است از بهترین قصیده ها در شعر عربی شمرده شود.
منبع: کتاب » دو تصویر متضاد»
نوشته: امام ابوالحسن ندوی
———————————
پی نوشت:
[1]: به امام جعفر صادق نسبت داده می شود كه او به همراه مرید راستینش سلمان گفت : ای سلمان ! شما بردینی هستید كه هر كس آن را پنهان نماید خداوند او را با عزت می گرداند و هر كس آن راپخش نماید خداوند او را خوار و ذلیل می گرداند و نیز از امام باقر روایت می شود كه گفت : “ محتوبترین یاران من و پرهیزگار ترینشان كسی است كه بیش از همه سخنان مارا پنهان كند ” اصول كافی ص 485-286 حتی در آن آمده كه ، “ نه دهم دین “تقیه ”‌است و هر كس تقیه نكند دینی ندارد ص 482
[2]: اخوان الصفا جمعیتی پنهانی بود كه در عهد عباسی كه صاحبان فلسفه آزاد آن را تشكیل می دادند ، تعدادی از اطبا نیز در میان آنها بودند ، آنها برخود لقب  «اخوان الصفا» ‌ را گذاشته بودند ،‌در قرن چهارم هجری مقر آنها در بغداد بود ،‌این افراد به صورت پنهانی گرد هم می آمدند ودر مورد مباحث فلسفی و افكار آزاد به تبادل نظر می پرداختند ، دستور كارشان این بود كه در اوقات مخصوصی گرد هم می آمدند بدون از این كه هیچ فرد بیگانه ای در جلسه آنان حضور داشته باشد و آنها فلسفه خودشان را به صورت 52 رساله تدوین كردند كه به رسایل اخوان الصفا معروف می باشند . معتزله و افرادهم فكر آنان با نقل این رسایل در كتابچه هایی دیگر به( دنباله پاورقی صفحه قبل ) صورت پنهانی آن را به كشورهای اسلامی می بردند ، و در سال 1883 م و در سال 1886 م در بمبئی و در مصر در سال 1889 م به چاپ رسیده اند . برای اطلاع بیشتر به كتاب “ تاریخ فلاسفة الاسلام فی المشرق و المغرب ”‌اثر محمد لطفی جمعه ص 253-266 چاپ مكتبه معارف قاهره 1927 م مراجعه كنید
[3]: اسم او عبدالله بن سلم بن بابك است ( مقاقل الطالبین ص 129 )
[4]: مقابل الطالبین ص 129 ابوالفرج اصفهانی ( 284- 356 ) تحقیق سید احمد صقر.
[5]: الامام الصادق علامه ابو زهره ص 76.
[6]: همان

تصاویری از امام ابوالاعلی مودودی

11 اوت
امام ابوالاعلی مودودی

امام ابوالاعلی مودودی

امام ابوالاعلی مودودی

امام ابوالاعلی مودودی

امام ابوالاعلی مودودی

امام ابوالاعلی مودودی

امام ابوالاعلی مودودی

امام ابوالاعلی مودودی

امام ابوالاعلی مودودی

امام ابوالاعلی مودودی

امام ابوالاعلی مودودی

امام ابوالاعلی مودودی

امام ابوالاعلی مودودی

امام ابوالاعلی مودودی

امام ابوالاعلی مودودی

امام ابوالاعلی مودودی

توجه: برای مشاهده تصاویر در اندازه واقعی٬ روی آن ها کلیک کنید.